Brennisteinsalda

Brennisteinsalda

Brennisteinsalda

Brennisteinsalda to wulkan położony w południowej Islandii w pobliżu Landmannalaugar. Wznosi się na wysokość 855 m n.p.m, i pomimo sąsiedztwa wielu kolorowych wulkanów, gór i zniesień wyróżnia się całą paletą barw. Uznaje się go za najbardziej barwny wulkan Islandii.

 Nazwa po przetłumaczeniu na język polski oznacza: falę siarki. Wydobywająca się siarka z fumaroli zabarwia stoki wulkanu, a inne związki chemiczne łącząc się ze sobą tworzą bajeczny wprost widok. Do tego należy dodać zieleń mchów i glonów, czerń i niebieski z lawy i popiołu, czerwień i brąz z żelaza z ziemi i skał.

   

Brennisteinsalda jest czynnym wulkanem. Ostatnia jego erupcja miała miejsce w 1961 roku.
Na jego stokach wciąż unoszą się kłęby przegrzanej pary, z fumaroli wydobywa się siarka, a w okolicy czuć zapach siarkowodoru.
U jego podnuża rozciąga się duże pole obsydianu i lawy z wcześniejszych jego erupcji.

Pod wulkanem rozciąga się duże pole obsydianowej lawy.

Na jednym ze stoków wulkanu znajduje się największy w całym Landmannalaugar fumarol, mierzący niemal 30 m średnicy
  
Brennisteinsalda jest często umieszczana w książkach, folderach i widokówkach ze względu na swą niespotykaną kolorową aurę. Dodatkową atrakcyjność tego miejsca stanowi otaczające go nietuzinkowe sąsiedztwo kolorowych gór.




Wiadomości: autor, net
Zdjęcia: autor 

Jeleń szlachetny

 

Jeleń szlachetny

Jeleń szlachetny

   Jeleń europejski (Cervus elaphus elaphus), nazywany również jeleniem skandynawskim to występujący na terenie Polski podgatunek jelenia szlachetnego (również i tak nazywanego w Polsce). Jest jednym z największych gatunków z rodziny jeleniowatych. Jeleń szlachetny występujący na naszych terenach może osiągać 2,5 m długości i wysokość w kłębie do 1,5 m. Masa ciała dużego jelenia dochodzi do 350 kg (maksymalnie 497 kg). Masa spotykanych w Polsce jeleni waha się w granicach 150-160 kg, przy czym największe rozmiary osiągają osobniki około 10.-14. roku życia - samce 224 kg, samice 132 kg.

Byk

   Liczne podgatunki zamieszkują Europę (część Półwyspu Skandynawskiego, Europa Środkowa i południowa), Azję (od Morza Czarnego do Morza Ochockiego i Morza Japońskiego), północną Afrykę. W Afryce żyją tylko na północy, dochodząc na południe do Sahary. Introdukowany w Ameryce Południowej, Australii i Nowej Zelandii.

  W Polsce występuje we wszystkich większych kompleksach leśnych. Preferencje środowiskowe jeleni są zależne od pory roku. Głównym środowiskiem są nizinne i górskie lasy liściaste i mieszane. Z uwagi na rozłożyste poroże unikają terenów gęsto zakrzewionych.

   W populacjach jelenia szlachetnego występującego w Polsce wyróżnia się kilka ekotypów: jeleń bieszczadzki (największy i najsilniejszy), jeleń mazurski, jeleń wielkopolski i jeleń pomorski.
Według danych z inwentaryzacji przeprowadzonej w 2011 roku stan liczebności jelenia szlachetnego w Polsce wynosi ok. 190 tys. sztuk i od kilku lat nieustannie wzrasta.
   Jeleń to zwierze lasostepu, pogranicza lasu i stepu. Obecnie zasiedla wszelkie kompleksu leśne, które otoczone są polami uprawnymi oraz łąkami. W górach wychodzi czasem ponad górną granicę lasu- na murawy strefy alpejskiej. Jelenie wykazują zmienność sezonową jeśli chodzi o wybór środowiska życia. Wiosną – łąki i szuwary, latem i jesienią- lasy liściaste z udziałem buka i dębów, zima- lasy iglaste. Preferują bory mieszane. Unikają terenów pokrytych wysokim śniegiem, gdyż pokrywa śnieżna przekraczająca 40 cm wyraźnie utrudnia poruszanie się a także zwiększa koszty energetyczne. Koncentrują się wtedy na terenach, które są osłonięte od wiatru, pod drzewami iglastymi.

Łania

Jelenie żyją w stadach nazywanych chmarami. Stadu przewodzi łania licówka, która musi prowadzić tegoroczne młode cielę. Łania dba o grupę, wyznacza trasy na żer, miejsca odpoczynku, czy ucieczki.
  Łanie rodzą pierwsze młode w wieku 3 lat. Po ok. 230 dniach ciąży, samica rodzi w ukryciu jedno, rzadziej dwa młode, zwane cielętami. Poród przypada na maj - czerwiec. Kiedy tylko młode są zdolne do wędrówki za matką, co następuje po kilku dniach od narodzin, razem z nią dołączają do stada.





  Jako roślinożercy regulują przyrost roślin w ekosystemie lasów. Podobnie jak łosie, jelenie spałują drzewa przyczyniając się do ich zamierania. Niszczą też młode pędy drzew poprzez zgryzanie i tratowanie.

  Pożywienie stanowią pędy, liście, kora i owoce drzew i krzewów, trawy, zboża, zioła, ziemniaki, buraki, a zimą zeschnięte trawy, mchy, porosty, pączki i młode pędy drzew iglastych. Wychodzą też na pola uprawne skuszone burakami, kapustą, ziemniakami i zbożami.
  Ich przysmakami są:  sosna zwyczajna, grab, brzoza, dęby, olsza, jarzębina, osika, klon, leszczyna, kruszyna, malina, wierzba łoza, wierzba szara, jałowiec, wrzos, borówka czarna, brusznica, łochynia, pszeniec, szczawik zajęczy, gajowiec, poziomka, dąbrówka, konwalia, gwiazdnica, trzcinniki, kosmatka, turzyca palczasta, i wiele wiele innych.

Grupa byków

  Jelenie mają bardzo dobry węch i słuch i są bardzo płochliwe. Śpią tylko 60-100 minut na dobę. Na wolności żyją do 12-15 lat, choć odnotowano osobnika 20 letniego.

Naturalnymi wrogami jeleni jest wilk, ryś i niedźwiedź.
W Polsce jeleń szlachetny podlega okresowej ochronie. 

 Wiadomości: net, zbiory własne
Zdjęcia: autor

Daniel zwyczajny

Samce - byki - danieli zwyczajnych (dama dama)

Daniel zwyczajny

    Daniel zwyczajny (dama dama) jest krewnym jelenia szlachetnego i jak on należy do rodziny jeleniowatych. Nie jest naszym rodzimym gatunkiem. Wywodzi się z Azji Mniejszej, a na tereny Polski, dokładniej na tereny Niziny Śląskiej, sprowadzony został w XIII wieku (inne źródła podają wiek XVI). Zadomowił się, i dość dobrze sobie u nas radzi. Najliczniej występuje na zachodzie, południowym-zachodzie i pomorzu (a przynajmniej tam go widziałem).

  Charakterystyczną cechą różniącą daniela od jelenia jest poroże, które jest bardziej szerokie, łopatowate, a jednocześnie mniejsze niż u jelenia. I właśnie te "łopaty" najbardziej rzucają się w oczy. Samica nie posiada poroża.

Również jest mniejszy: W kłębie osiąga do 105 cm wysokości, a długość ciała wynosi 130 – 150 cm, z czego samice są wyraźnie mniejsze. Najczęściej występującym wariantem szaty jest rudobrązowe ubarwienie grzbietu z charakterystycznymi białymi plamami. Wzdłuż kręgosłupa biegnie ciemna smuga. Spód ciała jest biały, na zadzie występuje biała plama z ciemnym obrzeżeniem, tzw. lustro. Ogon jest od góry czarny, od spodu biały. W zimie ubarwienie grzbietu ciała zmienia się na szare, bez plam.

 

  Zajmuje różne siedliska, od suchych i gorących po zimne i wilgotne. Wykazuje duże zdolności adaptacyjne. Preferuje rzadkie lasy liściaste i mieszane, i ich obrzeża, czasami wychodzi na żerowanie na podleśne pola uprawne i łąki.

  Daniele są zwierzętami gromadnymi, jak również są bardzo ruchliwe. Spotkać je możemy w ciągu całego dnia (o ile oczywiście mamy to szczęście), i zwykle w niewielkich grupkach po kilka sztuk byków lub łań.
Mimo swojej dużej wagi - dochodzącej do 70 kg byki, 35 kg łanie - jest bardzo szybki i skoczny. W razie zagrożenia potrafi przeskoczyć przez przeszkodę wysokości do 2 m. Mają dobry węch, słuch i bardzo dobry wzrok (tylko w dzień).


 

Daniel jest roślinożerny. Żywi się głównie trawą, zbożem, ziołami i liśćmi, nie gardzi pędami drzew i krzewów, jak i korą drzew liściastych i iglastych. Chętnie je owoce drzew liściastych, żołędzie, bukiew, kasztany, oraz grzyby. Niestety nie jest lubiany przez rolników, gdyż czyni on znaczne szkody w uprawach nie tyle zjadając, co wydeptując sadzonki. W lesie jednak jest mniej uciążliwy niż jeleń.

   Mimo iż nie jest naszym rodzimym gatunkiem, zasadniczo w niczym mu nie ujmuje. Jest bardzo urokliwym stworzeniem niewątpliwie urozmaicającym nasze lasy, łąki czy pola. Spotkanie z danielami, w szczególności jeśli mamy okazję oglądać je z bliska, na pewno przyniesie każdemu z Was dużą satysfakcję. Mnie przyniosło.


Zdjęcia: autor
Wiadomości: zbiory własne, net, Wikipedia

Chrząszcze, cz.I

Żuk leśny nie dość że jest ładny, to jeszcze dośćsympatyczny.

Chrząszcze

Chrząszcze są jednym z najliczniejszych rzędów owadów. Szacuje się, że liczba nieopisanych gatunków może sięgać kilku milionów. W Polsce stwierdzono około 6200 gatunków, choć na świecie obecnie ich liczba obejmuje około 400 tys. znanych nauce gatunków.  Chrząszcze to zwierzęta kosmopolityczne, zamieszkujące najrozmaitsze środowiska i strefy klimatyczne. Mogą być roślinożerne, drapieżne, padlinożerne, wszystkożerne, mogą zamieszkiwać zarówno ląd, jak i wody słodkie.

 

Wonnica piżmówka  (Aromia moschata) jest dużym, bo dorastającym do 4 cm (nie licząc czułków znacznie go powiększających) chrząszczem z rodziny kózkowatych. Rozwój tego chrząszcza związany jest z porastającymi brzegi rzek i jezior wierzbami, na których spędza większą część swego życia. Z rzadka widywana jest na topolach i olchach. Można ją też zaobserwować na kwiatach z rodziny baldaszkowatych, rosnących w pobliżu zbiorników wodnych. Wonnica jest dość powszechna w Europie, tym samym i w Polsce i nie jest objęta ochroną gatunkową. Swą nazwę zawdzięcza zapachowi piżma, który można wyczuć od larw jak i od dorosłego chrząszcza.

 Baldurek pręgowany na wiecie dzikiej róży.

 Baldurek pręgowany (Leptura quadrifasciata) jest także zwany pętlakiem czteropaskowym. Wielkość jego waha się od 1 do 2 cm. Charakteryzuje się tym, że jego pokrywy są czarne z czterema poprzecznymi, żółtymi lub pomarańczowymi przepaskami. Spotkać go można od czerwca do sierpnia w wilgotnych starych lasach liściastych i w okolicach wód. Odżywiają się pyłkiem kwiatów, szczególnie baldaszkowatych i różowatych. Baldurek należy do rodziny kózkowatych. Powszechny w Polsce i póki co nie jest objęty ochroną gatunkową.

  Rębacz sosnowiec (Rhagium inquisitor) lub też rębacz pstry, jest pospolitym w Polsce gatunkiem chrząszcza wywodzącym się  z rodziny kózkowatych.
Nie jest duży, dorasta do 22 mm długości. Wielkość formy dorosłej jest zależna od tego, do jakich rozmiarów zdołała urosnąć larwa, a to wynika z tego  czy miała ona "szczęście" i trafiła na odpowiedni pień, czy raczej niedojadała. Spotkać rębacza możemy w lasach iglastych, ale i w mieszanych jest możliwość natknięcia się na niego. Szukać jego należy na pniach ściętych czy powalonych drzew, żerują pod korą obumarłych lub obumierających drzew liściastych i iglastych, co może nie być łatwe ze względu na jego dobry kamuflaż.
Jest gatunkiem terytorialnym, samce bez większych oporów stają w szranki w obronie swego kawałka pniaka. Gdy jest niepokojony głośno cyka.
Niestety rębacz sosnowiec jest niemałym problemem dla leśników i przemysłu drzewnego. Jego larwy rozwijając się pod korą drzew mogą doprowadzać do uszkodzenia surowca. Kłopot jest tym większy, że nie wynaleziono do tej pory skutecznego sposobu na powstrzymanie tego małego chrząszcza.

Biegacz skórzasty (Carabus coriaceus) jest chrząszczem należącym do rodziny biegaczowatych, jednej z liczniejszych, bo liczących około 20 tyś. gatunków. Są szybkimi, długonożnymi, drapieżnymi owadami pokonującymi odwagą i zaciętością swój łup składający się głównie z owadów, ślimaków, robaków i innych chrząszczy. Polują samotnie przeważnie nocą lub o zmierzchu kierując się głównie dotykiem, słuchem i powonieniem. Za dnia kryją się pod kamieniami, odstającymi kawałkami kory czy w spróchniałych drzewach. Biegacze posiadają skomplikowanie zbudowane gruczoły odwłokowe produkujące wydzielinę o specyficznym, nieprzyjemnym zapachu, i dość drażniącym w kontakcie ze skórą czy oczami. W chwili zagrożenia chrząszcz potrafi wystrzelić ją w kierunku napastnika, a zasięg dochodzi do 1 m.
Biegacz skórzasty jest największym biegaczem w Polsce, osiąga długość do 40 (42) mm. Nie jest zdolny do lotu, za to jest świetnym biegaczem - stąd również jego nazwa.  Ofiarę oblewa sokami trawiennymi, a następnie wysysa jej nadtrawione tkanki, a apetyt ma spory.
Spotkać go możemy tak w lasach iglastych jak i mieszanych, w parkach , ogrodach , czy działkach. Nierzadko wchodzi do piwnic domów (szczególnie na wsiach).
W Polsce jest gatunkiem chronionym.

Żuka leśnego (Anoplotrupes stercorosus) możemy łatwo pomylić z żukiem gnojowym (Geotrupes stercerarius) i żukiem wiosennym (Geotrupes vernalis L.). Wszystkie te żuki wywodzą się z rodziny gnojarzowatych, a różnią się od siebie niewiele. Żuk leśny mierzy od 12-19 mm (pozostałe mają zbliżone wymiary), pomieszkuje lasy liściaste i mieszane, preferując starsze i bardziej zwarte drzewostany. Odżywiają się butwiejącymi szczątkami roślin, odchodami roślinożerców oraz starymi owocnikami niektórych grzybów kapeluszowych. Istnieje przesąd, że gdy spotka się na grzybobraniu owego żuka, znaczy to że w pobliżu rośnie gdzieś jadalny grzyb (sprawdzone :) ) Charakteryzuje się tym, że jego barwa z wierzchu przechodzi z niebieskoczarnej w czarną (żuk gnojowy jest zielonoczarny w czarny, a wiosenny bardziej brunatny).  Żuka gnojowego spotkamy zwykle na polach , łąkach czy polanach, zaś żuka wiosennego zwykle na terenach piaszczystych i bezleśnych. Wszystkie te żuki są powszechne w Polsce i nie są objęte ochrona gatunkową.

Zdjęcia: autor
Wiadomości: autor, zbiory własne; net;

Zimowe rzeźby

Zimowe rzeźby

Szperając w zdjęciach z różnych wypraw, odnalazłem "zapomniane" przeze mnie zdjęcia znad wodospadu Glymur- najwyższego z islandzkich wodospadów. Styczniowa wycieczka nagrodzona została kilkoma ciekawymi widokami i zdjęciami.

 Spray wodny unosząc się ponad ściany kanionu przez który przepływają wody wodospadu, opadał na rosnącą tam trawę, a mróz robił swoje. W efekcie powstały ciekawe formy miłe dla oka, mam nadzieję że nie tylko mojego.

 

Ślimaki

Ślimaki

  Temat tego posta może wydawać się nieco dziwny. W "poczekalni" bloga zalegał od dłuższego czasu, jakoś niechętnie chciał ujrzeć światło dzienne, nieco się ślimaczył. I chyba niesłusznie. Bo choć na te stworzenia patrzymy z reguły niezbyt chętnie (szczególnie na te nagie, i szczególnie w naszych ogrodach) to ślimaki w zasadzie nie opanowały jedynie powietrza. Gromada ta jest niezwykle bogata w gatunki i bardzo zróżnicowana – zalicza się do niej około 105 tys. gatunków, z czego w Polsce występuje 6 gatunków morskich oraz ok. 200 gatunków lądowych i około 50 słodkowodnych.

 Bursztynka pospolita - Succinea putris

 Bursztynka pospolita (Succinea putris) – jest gatunkiem lądowego ślimaka z rodziny bursztynkowatych.  Żyje w wilgotnych siedliskach Europy i północnej Azji, na liściach roślin, często trzciny i tataraku. Muszlę ma przezroczystą, bursztynowego koloru, do której zwierzę nie może się schować całkowicie. W razie potrzeby wystająca część ciała otaczana jest błonką z wysychającego śluzu. Ostatni skręt muszli znacznie rozdęty, otwór szeroko jajowaty, wyższy niż połowa muszli. Jej wysokość waha się od 15 do 23 mm, a szerokość od 8 do 11 mm.

 Wstężyk gajowy - Cepaea nemoralis

 Wstężyk gajowy (Cepaea nemoralis) – to gatunek  roślinożernego ślimaka lądowego z rodziny ślimakowatych, i jest jednym z bardziej pospolitych gatunków ślimaków w Polsce. To również jeden z trzech wstężyków występujących w naszym kraju. Muszla tego ślimaka, w zarysie kulista, ze stożkowato wzniesionymi skrętami, ma bardzo duże zróżnicowanie barwne – opisano kilkadziesiąt odmian barwnych. Spotyka się osobniki o muszlach żółtych z ciemnymi paskami, różowych, aż po osobniki o muszli czerwonobrunatnej lub ciemnobrązowej z żółtymi paskami lub bez pasków. 


  Wysokość muszli obu gatunków są zbliżone i wynosi 17–20 mm, szerokość 21–27 mm

Wstężyk ogrodowy - Cepaea hortensis

 Wstężyk ogrodowy (Cepaea hortensis) jest niezwykle podobny do wstężyka gajowego. Różni ich tylko jasna warga otaczająca otwór muszli. Żywią się glonami i roślinami zielnymi, zwłaszcza ich obumarłą tkanką.
Wstężyki gajowe oraz wstężyki ogrodowe są jadalne, ale rzadko spożywane przez ludzi ze względu na niewielkie rozmiar.  Naturalnym wrogiem wstężyków jest drozd śpiewak.

Ślimak zaroślowy - Arianta arbustorum

   






Ślimak zaroślowy (Arianta arbustorum) – to gatunek płucodysznego ślimaka z rodziny ślimakowatych. W Polsce jest jednym z najpospolitszych ślimaków lądowych. Jest pospolity w wilgotnych lasach liściastych o gęstym podszyciu. Jest szeroko rozprzestrzeniony w środkowej oraz północno-zachodniej Europie, również na Wyspach brytyjskich, Na terenie Skandynawii, Finlandii i Islandii. Ukrywa się pod opadłymi liśćmi, kamieniami, powalonymi drzewami oraz gałęziami. Chętnie wędruje po wilgotnym podłożu i wtedy go najłatwiej znaleźć. Jego "domek" ma 18–25 mm szerokości , a wysokość 15–27 mm. Dożywa do 8 lat.

 Ślimak winniczek (Helix pomatia) to największy lądowy ślimak w Polsce o średnicy muszli przeciętnie ok. 5 cm. Występuje w południowo-wschodniej i centralnej Europie. Bywa eksportowany z Polski do Francji, gdzie uważany jest za przysmak. Cystersi od średniowiecza hodowali winniczka w ogrodach i parkach przyklasztornych. Używali oni mięsa tego ślimaka jako uzupełnienia ubogiej w białko diety, stosowanej podczas długotrwałych postów, gdyż – podobnie jak ryby - ślimaki były uważane za potrawę postną. I chyba też dlatego dziś w UE został "rybą lądową" (?!) Na terenie Polski jest objęty ochroną częściową. Zamieszkuje obszary o dużej wilgotności, lasy, parki, ogrody. Żywi się świeżymi liśćmi, stąd często uważany za szkodnika ogrodów.




Zdjęcia: autor
Wiadomości: Wikipedia, net

Szczeliniec Wielki

Szczeliniec Wielki

Będąc w Sudetach grzechem jest dokładnie nie zwiedzić Kotlinę Kłodzką, a jeszcze większym błędem jest pominąć Szczeliniec Wielki i niedalekie Błędne Skały, czy Radkowskie Skałki.

 

 

Szczeliniec Wielki (zwany Hejszowiną) jest najwyższym szczytem Gór Stołowych otoczony blokami skał piaskowcowych dochodzących do 60 m wysokości. Liczy sobie 919 m n.p.m, choć samego podejścia mamy zaledwie 259 m. Nie zmienia to faktu, że należy do Korony Gór Polski. Tworzy wierzchowinę o długości 600 m i szerokości 300 m.

Szczeliniec Wielki, podobnie jak całe Góry Stołowe, zbudowany jest ze skał górnej kredy, głównie piaskowców ciosowych. Powstawały one w środowisku morskim. Piaskowcowa powierzchnia szczytu jest zwietrzała i popękana, dzięki czemu tworzy różnorodne formy skalne przypominające swoim wyglądem ludzi i zwierzęta oraz głębokie wąwozy i korytarze tworzące labirynt skał.

 

 Bardzo blisko Szczelińca Wielkiego znajduje się nieco niższy, ale równie rozległy masyw Szczelińca Małego. Szczeliniec Mały jest objęty ochroną ścisłą i jest całkowicie zamknięty dla ruchu turystycznego, chociaż do połowy lat 80. XX w. wolno się tam było wspinać pod warunkiem posiadania uprawnień taternickich.

 Szczyt porasta ubogi las świerkowy z niewielką domieszką sosny, jarzębiny i brzozy oraz buka. Rosnące na skałach i w szczelinach drzewa mają często skarłowaciałe lub zdeformowane kształty. Natomiast na zboczach Szczelińca Wielkiego rosną dorodne lasy świerkowe z domieszka buka. Interesującą florę mają głębokie i chłodne rozpadliny skalne - występują w nich reliktowe gatunki wątrobowców oraz świecący mech - świetlanka Schistostega osmundecea . Na skałach północnego zbocza na wysokości około 850 metrów rośnie endemiczny gatunek mchu Dicranum sendtneri. Z ciekawszych gatunków fauny trzeba wymienić ptaki: pustułkę, kopciuszka, rudzika i mysikrólika. Godne uwagi są jednak przede wszystkim walory krajobrazowe Szczelińca, zwłaszcza niezwykłe bogactwo form skalnych.

 Na szczycie znajduje się kilka punktów widokowych, skąd przy dobrej widoczności można zobaczyć całą Ziemię Kłodzką, a także pasmo Sudetów wraz z Karkonoszami.

Szczelina Piekiełko.

 Niezmiernie ciekawym fragmentem Szczelińca Wielkiego jest tzw. "Piekiełko". Jest to szczelina skalna o długości ok. 100 m i głębokości blisko 20 m ze specyficznym mikroklimatem o niskiej temperaturze i dużej wilgotności powietrza. Z uwagi na panujące tu warunki klimatyczne, na dnie "Piekiełka" śnieg zalega zwykle do połowy czerwca. 

  W ciemnych i wilgotnych szczelinach Piekiełka występuje bogate zbiorowisko sinic i wątrobowców. Właśnie tu ma jedyne odnotowane dotąd w Polsce stanowisko reliktowy gatunek wątrobowca Gumnacolea acutiloba. 

 

Zdjęcia: autor

Wiadomości: materiały własne, net

Ptaki Islandii cz.III

Krwawodzióby na islandzkim wybrzeżu

Ptaki Islandii cz.III

Wędrując po Islandii bardziej się skupiam ( pewnie jak my wszyscy) na otaczających mnie widokach. I choć często obserwuję liczne tu ptaki, nie poświęcam im dość dużej uwagi mimo, że są nieodłączną częścią tutejszego krajobrazu. Dlatego też w kilku małych odsłonach chciałbym chociaż skromnie wspomnieć o kilku gatunkach ptaków, jakie jesteśmy w stanie tu podejrzeć.W tej części przedstawię kilka gatunków występujących na islandzkim wybrzeżu.

Tringa totanus robusta - krwawodziób

Krwawodziób lub brodziec krwawodzioby (tringa totanus) to średniej wielkości ptak wędrowny z rodziny bekasowatych. Jest wielkości kosa. Jego długość ciała nie przekracza 31 cm a rozpiętość skrzydeł wynosi od 40 do 60 cm. Przedstawiony tu krwawodziób to  podgatunek Tringa totanus robusta zamieszkujący Islandię i Wyspy Owcze. Zimuje na Wyspach Brytyjskich i w Europie Zachodniej. Spotkać go można na wybrzeżu morskim, podmokłych łąkach, szuwarach czy torfowiskach. Poluje na owady, mięczaki, pająki, skorupiaki, , jak też zielone części roślin. Żeruje na nie całymi dniami na wybrzeżach przeszukując muł w czasie odpływu. Nocą natomiast w zbitych grupach poluje na niewielkie ślimaki, które wyszukuje za pomocą komórek czuciowych na czubku dzioba.

 Sieweczka obrożna - Charadrius hiaticula hiaticula

   

 Sieweczka obrożna (tu - Charadrius hiaticula hiaticula) jest średniej wielkości ptakiem wędrownym z rodziny sieweczkowatych. Występuje na Islandii, Grenlandii,w zachodniej Europie, południowej części Półwyspu Skandynawskiego oraz północno-wschodniej Kanadzie. W Polsce nieliczny ptak lęgowy, dużo liczniejszy podczas przelotów. Długość ciała około 18–20 cm, rozpiętość skrzydeł około 40–57 cm. W jej menu są głównie owady oraz drobne bezkręgowce. Spotkać ją można na piaszczystych, pokrytych ubogą roślinnością odludnych brzegach mórz i rzek na otwartych przybrzeżnych nizinach.

Ostrygojad zwyczajny - Haematopus ostralegus ostralegus

   

Ostrygojad zwyczajny (Haematopus ostralegus ostralegus) to gatunek średniej wielkości ptaka brodzącego z rodziny ostrygojadów. Długość jego ciała oscyluje między 40 a 49 cm, rozpiętość skrzydeł około 80 cm. Spotkać go można na wybrzeżch mórz, jezior i rzek o rzadkiej roślinności oraz polach, które mogą być nawet dość daleko od wody. Zimuje z reguły na morskich wybrzeżach. Bardzo rzadko można je zobaczyć w głębi lądu. W Europie Środkowej lęgnie się na słonych łąkach i wydmach na wybrzeżu. Coraz częściej spotykany na łąkach, pastwiskach, w obniżeniach terenu, a nawet na płaskich dachach. Zamieszkuje Islandię, Półwysep Skandynawski, Wyspy Brytyjskie, oraz wybrzeża od Bretanii, poprzez Półwysep Iberyjski, wybrzeża Morza Śródziemnego po Azję Mniejszą.  Zimuje w Afryce Południowej i Zachodniej. Jest długowieczny; odnotowano osobniki liczące 40 lat, a nawet 44.

 

Kormoran czarny - P. carbo carbo

 Kormoran czarny lub kormoran zwyczajny, jest dużym ptakiem wodnym. Dorasta do 100 cm długości ciała, rozpiętość skrzydeł u niego dochodzi do 160 cm. Na Islandii żyje podgatunek P. carbo carbo. Spotkać go możemy także na Grenlandii, północnym wybrzeżu Skandynawii, Wysp Brytyjskich, Francji oraz na atlantyckim wybrzeżu Ameryki Północnej. Zasiedla płytkie, zarówno słodkie jak i słone zbiorniki wodne obfitujące w ryby, jak również bogate w ryby duże rzeki i morskie wybrzeża. Na dzienny posiłek przypada około 600 g ryb. Większą część dnia spędzając nieruchomo odpoczywając i susząc pióra po łowach. Te niestety im szybko namakają.

Łabędź krzykliwy - Cygnus cygnus

  Łabędź krzykliwy (Cygnus cygnus)
to gatunek dużego ptaka ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych. Zamieszkuje Palearktykę od Islandii po Kamczatkę. W zachodniej Islandii, w przeciwieństwie do innych miejsc, przebywa przez cały rok. Jest duży, długość ciała dochodzi do 140 cm, rozpiętość skrzydeł do 200 cm. Lubi duże jeziora z pasem trzcin, śródleśne jeziorka, moczary, stawy i morskie wybrzeża na arktycznej tundrze, gdzie przybywa już w lutym i marcu. Zimuje na wybrzeżach morskich i w ujściach rzek, a pod koniec tego okresu dobiera się w pary, które pozostają sobie wierne. Spożywa części zielone roślin wodnych i ich nasiona. 

Zdjęcia: autor

Wiadomości: Wikipedia, net