Wróbel zwyczajny

Wróbel zwyczajny

Wróbel zwyczajny lub wróbel domowy, czasem zwany jagodnikiem (Passer domesticus)jest małym ptakiem z rodziny wróblowatych. zamieszkuje niemal całą Europę i Azję. Pierwotnie wróbel zamieszkiwał półpustynie i stepy, prawdopodobnie pochodzi  z Półwyspu Arabskiego i Azji Mniejszej. Skolonizował ludzkie osiedla kilka tysięcy lat wraz z rozwojem rolnictwa.

   Wróbel osiąga około 15 cm długości, rozpiętość skrzydeł do 20 cm , i wagę około 30 g.

    W Polsce jest objęty ścisłą ochroną
gatunkową ze względu na drastyczny spadek jego liczebności.

    Żywi się głównie nasionami zbóż, .chwastów, drzew i krzewów, nasionami roślin strączkowych, a wiosną drobnymi owadami.
   Dożywa 10 lat.



- Ciekawostka.

    W roku 1958 chiński przywódca komunistyczny Mao Zedong ogłosił program "Wielkiego skoku naprzód", w ramach którego - m.in. realizując hasło, że gospodarką dowodzą "generał żelazo, generał węgiel i generał zboże", doprowadzono do zniszczenia znacznych ilości narzędzi rolniczych, które w wiejskich dymarkach przetopiono na surowe i bezwartościowe żelazo.  

 To poskutkowało drastycznym spadkiem plonów, o który Mao Zedong obwinił wróble i rozkazał rok później wszystkim Chińczykom je wytępić (a wraz z wróblami także szczury, muchy i komary) w ramach "Kampanii walki z czterema". W wyniku tej akcji, podczas której wszystkie napotkane ptaki nieustannie płoszono, tak że po kilkudziesięcio minutowym przebywaniu w powietrzu spadały na ziemię martwe z wycieńczenia (wróbel w normalnych warunkach nie lata nigdy dłużej niż kilka minut, zazwyczaj po krótkim locie przysiada), w ciągu kilku dni wytępiono prawie wszystkie wróble w Chinach.

Skutki tych działań Chiny odczuły rok później z powodu plagi szarańczy. Ich larwy, pozbawione naturalnego wroga, rozpleniły się i wyjadły plony. W kraju zapanowała trzyletnia klęska głodu (1959-61), w wyniku której - jak się szacuje - zmarło 30 mln ludzi, głównie na chińskiej wsi, a jedną z jej przyczyn była walka z wróblami.

Tak też dziś, z okazji "Dnia Wróbelka" wszystkim przesympatycznym wróblom życzę wszystkiego naj :)

Zdjęcia:Autor

Tekst:Autor i Wikipedia

Jaszczurka żyworodna

  Jaszczurka żyworodna, żyworódka (Zootoca vivipara) wygrzewająca się w słońcu 19 marca.

  Jaszczurka żyworodna

     Jaszczurka żyworodna, żyworódka (Zootoca vivipara) – jest gatunkiem niewielkiej jaszczurki z rodziny jaszczurek właściwych. Osiąga długość nieprzekraczającą 16 cm, z czego ponad połowę długości ciała stanowi długość ogona (ok. 9,5 cm). Występuje na terenie niemal całej Europy. Jest jedynym z gadów którego występowanie możemy dostrzec na dalekiej północy, w miejscach takich jak  wybrzeże Morza Barentsa czy Morza Arktycznego. W Azji zasiedla jej północną część.

     Zasiedla środowiska bardzo zróżnicowane, w tym wilgotne. Można tu wymienić wilgotne łąki, torfowiska, zwłaszcza wysokie. Żyje też w wilgotnych, najlepiej widnych lasach, na skrajach cienistych lasów, na małych słabo nasłonecznionych polankach, często nad wodami, na brzegach lasów, na wilgotnych terenach porosłych roślinnością krzewiastą, na zakrzewionych skarpach, na łąkach i innych terenach trawiastych, w okolicach strumieni, zwłaszcza porośniętych bujną roślinnością. Zajmuje też wybrzeża morskie, zarówno klifowe, jak i z piaszczystymi wydmami. Zamieszkuje też wysokie góry. Jaszczurka ta zajmuje tereny położone od poziomu morza aż do wysokości 2900 m n.p.m, a wedle niektórych źródeł nawet 3000. Lubi siedliska górskie.
Spotyka się ją również na żywopłotach i w ogrodach wiejskich. Unika terenów suchych.

    Choć jaszczurka żyworodna winna być względem swojej nazwy żyworodna, w rzeczywistości taką nie jest. Rozmnaża się właściwie przez jajożyworodność, choć niektóre źródła określają ją jako żyworodną.

   
    Jaszczurka żyworodna prowadzi dzienny tryb życia.
Przebudzenie ze snu zimowego może nastąpić nawet w lutym, zazwyczaj jednak letarg kończy się w marcu.
 

 
  W razie poczucia zagrożenia jaszczurka ta chowa się w naturalnych kryjówkach. Schronić się może pod korą drzew, między korzeniami czy kamieniami a nawet na dnie zbiorników wodnych, jeśli nie są głębokie.

Potrafi odłamać swój ogon. Narząd ten następnie odrasta.

    Pożywienie jaszczurki żyworodnej stanowią owady, dżdżownicowate, ślimaki nagie, pająki, wije, stonogi i inne bezkręgowce.

Zdjęcia: autor
Tekst: autor & wikipedia

Ptaki Islandii cz.II

Kamieniuszka lub kaczka wzorzysta (Histrionicus histrionicus)

Ptaki Islandii cz.II

   Islandia wielu kojarzy się z wulkanami i lodem. I wikingami... Krajobrazy są surowe, klimat dość wymagający, niskie temperatury, wszech obecny wiatr. A mimo to, na tej oceanicznej wyspie, możemy napotkać wiele ciekawych gatunków ptaków. Ze względu na odosobnienie Islandii, są przeważającymi przedstawicieli tutejszej fauny.

   Mnie udało się uchwycić tylko mały procent z gatunków jakie tu występują.

Czernica, kaczka czubata, kaczka czarnoczuba (Aythya fuligula)

Czernica, kaczka czernica, kaczka czubata, kaczka czarnoczuba (Aythya fuligula)- po pożywienie potrafi zanurkować do głębokości 10 m. Tam wychwytuje mięczaki oraz drobne zwierzęta, uzupełnia menu różnego rodzaju nasionami. Jest średniej wielkości kaczką. Długość  ciała czernicy waha się między 40 a 56 cm, a rozpiętość skrzydeł od 68 do 89 cm.
Obszar jej występowania rozciąga się od Islandii po Kamczatkę, w północnej części Eurazji. Na południu osiąga Europę Środkową, północną Mongolię i Hokkaido. 

Zamieszkuje słodkowodne zbiorniki wodne stojące lub o słabym prądzie, o gęsto zarośniętych brzegach i otwartym lustrze wody. Także można ją spotkać na niewielkich, dość zarośniętych stawach, torfowiskach i mniej zarośniętych gliniankach.

Kaczka krzyżówka  (Anas platyrhynchos)

  

  Krzyżówka, kaczka krzyżówka (Anas platyrhynchos) -jej naukowa nazwa oznacza dokładnie „kaczka płaskonosa”. Jest dużym przedstawicielem kaczkowatych (Anatidae) zasiedlającym większość półkuli północnej. Krzyżówka osiąga długość ciała od 50-65 cm, rozpiętość skrzydeł 76-102 cm. Jest najprawdopodobniej najliczniejszym gatunkiem kaczki. Długowieczna - najstarszy, potwierdzony wiek krzyżówki wynosi 29 lat.  Jest protoplastą kaczki domowej. Zasiedla wszelkiego rodzaju środowiska wodne, najczęściej na stawach i jeziorach. Często spotykana również w miastach, gdzie bywa bardzo ufna.

Edredon zwyczajny, edredon, kaczka edredonowa, miękkopiór (Somateria  mollissima borealis) - nazw ma wiele.

   Edredon zwyczajny, edredon, kaczka edredonowa, miękkopiór (Somateria  mollissima)- to największa nurkująca kaczka - długość ciała waha się w okolicach 50 – 71 cm, rozpiętość skrzydeł do ok. 110 cm, a waga do 2,2 kg. Islandię zamieszkuje edredon z podgatunku Somateria  mollissima borealis. Zasiedla skaliste morskie wybrzeża, których na Islandii nie brakuje.

Od wieków puch z gniazd edredonów był cenny dla ludzi. Uważany jest za najdelikatniejszy (stąd może nazwa - miękkopiór?), dlatego też po dziś dzień używa się go w produkcji kołder i śpiworów.

Gęgawa, gęś gęgawa (Anser anser)

Kaczka wzorzysta (Histrionicus histrionicus)

   Gęgawa, gęś gęgawa (Anser anser) – jest dość dużym przedstawicielem kaczkowatych (długość ciała 85-100cm, rozpiętość skrzydeł ok 150cm) zamieszkującym Eurazję. Na Islandii występuje niemal w całym kraju, wyjątkiem jest jej pustynna, środkowa część. Zimuje w basenie Morza Śródziemnego oraz w środkowej i południowej Azji.

   Ciekawostką jest fakt łączenia się gęgaw w pary na całe życie, gdy jeden z partnerów zginie drugi pozostaje już na stałe samotny.

   Podczas przelotu tworzą charakterystyczną formację zwaną kluczem.

   Kaczka wzorzysta zwana też kamieniuszką (Histrionicus histrionicus) – jest jedyny przedstawiciel rodzaju Histrionicus. Jest kaczką średniej wielkości: długość ciała od 38-53 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 63-71 cm, masa ciała ok. 500–800 g (średnio 680 g).

    Kamieniuszka poza Islandią zamieszkuje również Grenlandię, północną i środkową Kanadę, część Syberii (na wschód od Bajkału) Aleuty i Alaskę. Do życia wybiera górskie strumienie i rzeki gdzie poluje na larwy meszek, chruścików i jętek, nie gardzi też jajami ryb. Na jednym z takich wartkich strumieni spotkałem te urocze kaczki. Zimuje na morskim wybrzeżu i wielkich jeziorach.




Zdjęcia i tekst: autor 

Acantilados de los Gigantes

Acantillado de los Gigantes, czyli słynne "Giganty"

Acantilados de los Gigantes

      Acantilados de los Gigantes (klify olbrzymów) -to gigantyczne, bazaltowe klify wznoszące się do ponad 600 metrów wysokości ponad lustro wody (wysokość waha się od 300 do 600 metrów) wyrastają z oceanu niczym wielcy giganci. Klify są częścią masywu Teno. Na obszarze tym występuje wiele głębokich wąwozów i skał, które powstały w znacznym stopniu pod wpływem erozji.

Ciągają się wzdłuż północno-zachodniego wybrzeża Teneryfy przez 15 km, od portu Los Gigantes, aż po najdalej wysunięty na zachód kraniec wyspy Punta de Teno.

    Klify Acantilados de los Gigantes położone są w miejscu spływania lawy z jednej z ostatnich erupcji wulkanicznej, która wpływając do oceanu, uchroniła je przed osuwaniem się . Powstały one od 5 do 7 milionów lat temu.

     Mimo wysokich i stromych ścian klifu, dno oceaniczne zaczyna się na zaskakująco niedużej głębokości, bo zaledwie 30 metrów od lustra wody. Dzięki temu ich przybrzeżna, podwodna część jest bogata w faunę morską.

Barranco Seco swój pczątek bierze w wiosce Masca.

    Niewiele jest miejsc którymi można  przejść do Acantilados de los Gigantes drogą lądową. Do takich należą nieliczne, ostro wcinające się w góry i malownicze wąwozy, takie jak: Carrizales, Juan Lopez, The Natero, Barranco Seco itp. Jeśli zdecydujemy się na przemarsz nimi, co nie należy do czynności łatwych, choćby ze względu na temperatury, czy dość wymagające szlaki, możemy dojść do małych plaż z naturalnym piaskiem lub żwirem (pochodzenia wulkanicznego). Łatwiejszym i bardziej obleganym sposobem podziwiania klifów jest dotarcie do nich od strony morza. 
Wąwóz Barranco Seco swój pczątek bierze w wiosce Masca. Niestety, kto późno wstaje, temu brakuje czasu na zwiedzanie, tudzież - kto zagląda w wiele miejsc, musi liczyć się z niewielką ilością czasu... I tego też mnie zabrakło, więc eksploracja wąwozu musiała być odłożona na inny czas - mam nadzieję...

Pierwotni mieszkańcy Teneryfy - Guanczowie, klify Acantilados de los Gigantes nazywali "ścianą piekła", które były świętym miejscem.
I coś w tym musi być, ponieważ robią wrażenie, i budzą respekt, choć nie należą do najwyższych na świecie.
Niemniej miejsce warte jest do obejrzenia. Od strony oceanu zapewne są bardziej widowiskowe, ale jeśli mamy tylko do dyspozycji samochód - moim zdaniem w zupełności to wystarcza.



















 Zdjęcia i tekst: autor 

Piorun

Błyskawica nazywana piorunem międzychmurowym.

Piorun i błyskawica

   
  Pioruny i błyskawice jednych przerażają, innych fascynują. I niejednokrotnie nie chodzi tu o naukowe wyjaśnianie tego fenomenu natury, ale jego fizyczne oddziaływanie na wszystko i wszystkich w promieniu ich oddziaływania.

Kiedyś utożsamiane były z boskimi siłami, dziś sprowadzone do matematycznych wyliczeń i naukowych eksperymentów. Nie mniej, ich nieprzewidywalność i siła, oraz zjawiska im towarzyszące mimo wieloletnich badań, nadal pozostają jedną w większych tajemnic naszego globu.

    W każdej chwili na naszej planecie szaleje 1500 2000 burz, co daje 6000 błysków na minutę.
Piorun, czyli wyładowanie elektryczne, to nic innego jak światło, które porusza się z prędkością 300 tysięcy kilometrów na sekundę. Natomiast grzmot to dźwięk, który rozchodzi się z szybkością tylko 340 metrów na sekundę.
Jest kilka rodzajów piorunów, a tylko jeden z nich dosięga ziemi – to tak zwany piorun linowy pojawiający się na niebie w postaci długich rozgałęzionych błyskawic. Inne przebiegają pomiędzy chmurami, czasem nawet na długości kilkudziesięciu kilometrów. Nazwano je po prostu piorunami międzychmurowymi.
Najczęściej długość pioruna waha się w granicach kilometra, ale spotkano także takie, które miały więcej niż 10 km. Zanotowany rekordzista mierzył nawet 150 kilometrów długości.

Piorun liniowy (Białowieża)

    Wyładowania atmosferyczne powstają, gdy w chmurach burzowych zgromadzi się duża ilość ładunków elektrycznych i powstanie różnica potencjałów pomiędzy chmurami a ziemią. W czasie ruchów nagrzanych mas powietrza zawarta w nich para wodna elektryzuje się. Pojawiają się tak zwane centra, czyli aktywne ośrodki niosące znaczne ładunki elektryczne. W chmurze następuje tzw. separacja ładunku. Ładunki ujemne gromadzą się na dole chmury, a dodatnie na górze (jest to jedna z teorii separacji ładunku w chmurze stworzona przez angielskiego fizyka C. Wilsona). Ujemny ładunek na dnie chmury staje się na tyle duży, że napięcie pomiędzy ziemią a chmurą dochodzi do 100 000 000 V. Ma więc wartość kilkuset milionów woltów [V], czyli kilkuset megawoltów [MV]. Nie jest to jednak stała wartość, bo zależnie od panujących w danej chwili warunków atmosferycznych (obfitość deszczu, zanieczyszczenie, temperatura i ciśnienie powietrza) może być mniejsza lub większa. Dla porównania, w naszych gniazdkach elektrycznych znajduje się 230 V, w telefonie ok. 40 V, w sieci tramwajowej 600 V, a w liniach wysokiego napięcia do 4 500 000 V (4,5 MV). Względem chmury Ziemia jest naładowana dodatnio. Między ziemią a chmurą, w powietrzu, powstaje pole elektryczne. W powietrzu, pomiędzy obojętnymi cząsteczkami gazów, zawsze znajduje się pewna ilość cząsteczek o określonym ładunku elektrycznym, czyli jonów. Pod wpływem powstałego pola elektrycznego jony zaczynają się poruszać i rozpędzać. W swoim pędzie zderzają się z obojętnymi cząsteczkami gazów, co powoduje wybicie elektronów, a więc powstanie nowych jonów. One też przyspieszają, zderzają się z obojętnymi cząsteczkami. Powstają nowe jony i tak dalej, i tak dalej. W powietrzu powstaje obszar pełen ładunków, powstaje droga dla prądu elektrycznego.  

Piekło nad ziemią, czyli niesamowity pokaz błyskawic i piorunów liniowych, międzychmurowych i wewnątrzchmurowych.

 Zdjęcia: autor
Wiadomości: onet.wiem; net; opracowania własne 

Żubr - Żubr nizinny

Odpoczywające żubry nizinne -Bison bonasus bonasus (byk z prawej i krowa z lewej) w wolierze w Wolińskim Parku Narodowym)

Żubr nizinny

    Żubr nizinny (Bison bonasus bonasus) - to najpotężniejsze dziko żyjące zwierze Europy. Zamieszkuje lasy mieszane, zawsze w pobliżu bagien, rzek lub zbiorników wodnych.
Osiąga do 2 m wysokości w kłębie, długość ciała 2,4-3,5 m, ogona do 80 cm, a ciężar największych osobników (byków) może przekraczać 1000 kg. Samice (krowy) są znacznie mniejsze od samców, niemniej mogą przekroczyć wagę 500 kg. Na wolności żubry żyją około 20 lat.

Krowa z młodym (WNP)

    Ciało mają masywne, linia grzbietu wznosi się od tyłu do kłębu, na głowie krótkie, mocne rogi, wygięte ku środkowi. Sierść gęsta, krótka, wełnista, nieco dłuższa na głowie i w przedniej części ciała, szczególnie na czole, podgardlu, szyi i przednich kończynach ubarwiona szaro-brązowo, często z rudawym odcieniem.






   Dorosły żubr zjada dziennie do 60 kg pokarmu. Jego pokarm stanowi około 200 gatunków roślin - zwłaszcza ziół i traw. Również pędy oraz kora drzew i krzewów stanowi część jego diety. W naturze żubry utrzymują się w oddzielnych stadach - krowy z młodymi , i dorosłe byki. Wyjątkiem jest okres rui czyli sierpień-wrzesień, kiedy to zbijają się w stada. Młode rodzą się w maju i czerwcu, choć okres porodów może się przeciągnąć aż do jesieni ( ważą wtedy około 25 kg)



  Żubr pierwotnie występował na większości terenów leśnych zachodniej i środkowej Europy, na północ aż do Szwecji, a na zachód aż do Kaukazu. W tych czasach gatunek podzielony był na trzy podgatunki: żubr nizinny (Bison bonasus bonasus), żubr kaukaski (Bison bonasus caucasicus) oraz żubr węgierski (Bison bonasus hungarorum). Do VI w. żubr przetrwał w Anglii, do XII wieku w Szwecji, a do XV w. we Francji. W Siedmiogrodzie żubry węgierskie utrzymywały się do końca XVIII wieku, gdy bezpowrotnie wyginęły. Żubry nizinne utrzymywały się w Prusach Wschodnich do połowy XVIII wieku dzięki ochronie cesarza Wilhelma I. Do tego czasu żubry można było znaleźć jeszcze w Saksonii, i w kilku leśnych kompleksach Polski. Na początku XX w. żyły już tylko dwa stada - jedno żubra nizinnego w Puszczy Białowieskiej (do 1919 r.) i jedno żubra górskiego na Kaukazie (do 1926 r.) W oparciu o osobniki z hodowli zamkniętych sprowadzonych do Polski, od 1923 r. rozpoczęto restytucję tego gatunku. W roku 1952 pierwsze żubry zostały ponownie wypuszczone na wolność w Puszczy Białowieskiej.

     W 2012 roku światowe zasoby gatunku wynosiły około 4663 osobników, z czego 1552 z nich przebywa w hodowlach zamkniętych, a 3111 żyje w wolnych i w półwolnych stadach.
 Według danych z 2012 roku w Polsce żyło 1299 żubrów, z czego większość z nich w stadach wolnościowych (pięć populacji). Prawie połowa polskiej wolnej populacji skupiona jest w Puszczy Białowieskiej, ponadto dzikie żubry w Polsce spotkać można w Bieszczadach, Puszczy Knyszyńskiej, Puszczy Boreckiej oraz w rejonie Mirosławca i Drawska Pomorskiego w województwie zachodniopomorskim oraz w Zwierzyńcu Bałtowskim w województwie świętokrzyskim.
Żubr nadal jest gatunkiem zagrożonym, co wynika z dużego stopnia pokrewieństwa, rozczłonowania stad i braku terenów na których można by podejmować kolejne reintrodukcje.

Zdjęcia autor

Skjaldbreiður

Wulkan tarczowy Skjaldbreiður wznosi się na wysokość 1060 m n.p.m.

Skjaldbreiður

   Skjaldbreiður – jest wygasłym wulkanem tarczowym  o wysokości 1060 m n.p.m., położony w południowo-zachodniej części Islandii. Jego nazwa w tłumaczeniu z islandzkiego znaczy tyle co - szeroka tarcza (breið skjöldur), od którego pochodzi termin - wulkan tarczowy.

    Czas jego powstania datuje się na około 9000 lat temu. Po zakończeniu epoki lodowcowej około 10.000 lat temu, gdy Islandia została uwolniona spod ciężaru lodowca nastąpiły również liczne zmiany geologiczne. Zmiany ciśnienia na grunt spowodowane gwałtownym cofaniem się lodu, znacząco odbiły się na znajdujące się pod nim komory magmowe, w których rosnące ciśnienie miało wreszcie swobodną drogę ku górze.
W tym okresie powstało wiele z islandzkich wulkanów, między innymi właśnie także wulkan Skjaldbreiður.
 

Bielik grenlandzki na tle szczytu wulkanu.

    Uważa się, że góra powstała na skutek jednego wybuchu. Przypuszcza się że podczas erupcji tego wulkanu tarczowego ilość lawy na jednostkę czasu była stosunkowo niewielka , bo tylko około 5 do 10 metrów sześciennych lawy na sekundę. Sama erupcja mogła trwać od 50 do 100 lat, tworząc ten majestatyczny stożek.

    Skjaldbreiðar wznosi się na wysokość 1060m n.p.m. Średnica krateru wynosi 300 m i głębokość 50 m.
Boczne nachylenie jest typowe dla wulkanu tarczowego i nie przekracza 7stopni. Powierzchnia jaką obejmuje wraz z przyległą lawą wynosi około 17 km ³, a średnica samej podstawy wulkanu mierzy 15 km. 
  Dzięki swemu łagodnemu, i niezwykle regularnemu kształtowi jest uważany za jeden z najpiękniejszych wulkanów w kraju.
 

 Skjaldbreiður (po lewej stronie )jest częścią systemu wulkanicznego Hrefnabjorg  (z prawej strony)

    Skjaldbreiður jest częścią systemu wulkanicznego Hrefnabjorg . Ten centralny wulkan położony jest na południowy zachód od Skjaldbreiður w kierunku Thingvallavatn (Þingvallavatn). Inne źródła przypisują go do systemu wulkanicznego Prestahnjúkur. Sąsiaduje z nim również system wulkaniczny Hengill oraz Hrómundartindur.
 

Widoczne są spękania lawy - okolice jeziora Thingvallavatn.

   Wulkan wznosi się bezpośrednio na geologicznie aktywnym Grzbiecie Śródatlantyckim, który przecina Islandię na pół. Ocierają się tu dwie płyty tektoniczne - Euroazjatycka oraz Północno-amerykańska. W skutek tych działań teren przyległy do wulkanu , jak i okolic, jest trwale zdeformowany i podatny na trzęsienia ziemi. W okolicach jeziora Thingvallavatn świetnie widoczne są liczne pęknięcia i szczeliny świadczące o aktywności terenu ( najbardziej znane to Almannagja, Hrafnagja i Flosagja). Płyty tektoniczne oddzielają się od siebie w tym miejscy o 2,5 cm rocznie.

ŹródłaVellankötlu wybijają ze szczelin lawy.

 


   Wody zasilające jezioro Thingvallavatn w przeważającej części pochodzą z lodowca Langjokull. Po ustąpieniu lodowca 10.000 swobodnie spływały do depresji Thingvellir ( co potwierdzają badania roślinności i gleby na tym terenie metodą węglową C14) . W wyniku wybuchu i utworzeniu się Skjaldbreiður, lawa zatarasowała przepływ wody. Ta jednak poprzez szczeliny w lawie przesiąka dalej w kierunku jeziora wypływając z podziemnych źródeł Vellankötlu na północnym brzegu Thingvallavatn. Czas w jakim woda przesącza się z warstw wodonośnych Langjokull do jeziora wynosi od 20 do 30 lat.
 Uznaje się ją za najczystszą na świecie.

Widok na Skjaldbreiður z lodowca Porisjokull

Zdjęcia i tekst: autor

Bielik grenlandzki

Bielik grenlandzki (Haliaeetus albicilla groenlandicus) widziany w okolicach Porisjokull.

Bielik grenlandzki ( Bielik zwyczajny)

    Bielik grenlandzki (Haliaeetus albicilla groenlandicus) choć należy do rodziny bielików, a najbliższym jego krewniakiem jest bielik zwyczajny (Haliaeetus albicill), od niedawna zaliczany jest do osobnego podgatunku. Cechują go znacznie większe proporcje ciała oraz duży rozmiar w porównaniu z jego kontynentalnymi krewniakami.

Bielik grenlandzki widziany w okolicach wulkanu Skjaldbreidur (Islandia)

   Choć bielik grenlandzki, na przestrzeni ewolucyjnej skali czasowej jeszcze nie zgromadził wiele unikalnych cech genetycznych,  populacja jego pojawia się demograficznie samodzielnie i zasługuje na szczególną ochronę.

Ostatnie badania genetyczne mitochondrialnego DNA potwierdziły różnice między tym podgatunkiem a bielikiem zwyczajnym z terenów Europy Północnej.

    Małe populacje pojawiły się na południowo zachodnim wybrzeżu Grenlandii i zachodniej Islandii. Na Islandii naliczono około 62 par tych wspaniałych ptaków.

    Mimo, że na kontynencie zwykle unika terenów górskich, czy bezleśnych - zachodnia część Islandii gdzie występuje, w przeważającej części pokryta jest górami i wyżynami z niewielką ilością roślinności wysokopiennej. Tym samym warunki życia, teren w jakim przebywa, oraz odosobnienie również wpłynęły na jego "odmienność".

Bielik widziany w okolicach wodospadu Glymur.

     Bielik grenlandzki, jak i jego krewniak bielik zwyczajny jest największy drapieżnym ptakiem szponiastym północnej Europy, z rodziny jastrzębiowatych.